บทที่ 8 8
อลิสารู้สึกถึงเงาใครบางคนหน้าโต๊ะทำงานจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับบุคคลที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด ชายหนุ่มรูปหล่อที่มีผมสีทอง ตาสีเทา ทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในแผนกที่มองมาด้วยความอยากรู้ระคนอิจฉา
“คุณต้องการอะไร” น้ำเสียงห้วนถามออกไปเมื่อชายหนุ่มยังคงยืนยิ้มให้เธอและยังเผื่อแผ่ไปยังสาวๆ ทั้งแผนกทั้งที่เธอแสดงอาการไม่ต้อนรับถึงขนาดนี้
“ผมอยากรู้จักคุณ ก็เลยจะชวนไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน”
“แต่ฉันไม่อยากรู้จักคุณ แล้วตอนนี้ฉันก็ยังมีงานต้องทำ เชิญคุณกลับไปได้แล้ว”
ชายหนุ่มเดินไปเคาะห้องผู้จัดการบัญชีก่อนจะเดินเข้าไปในห้องหลังจากได้รับคำอนุญาต ไม่ถึงสามนาทีก็เดินกลับออกมาด้วยรอยยิ้ม เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาจับมือบางและกระเป๋าส่วนตัวของหล่อนดึงให้เดินตามโดยมีสายตาหลายคู่มองตามด้วยความสงสัย
“นี่คุณ ปล่อยนะ อยากโดนเหมือนวันนั้นอีกใช่ไหม”
อลิสาพยายามสะบัดมือและใช้มืออีกข้างที่เป็นอิสระเอื้อมมาจับมือใหญ่ แต่คราวนี้ชายหนุ่มรู้ทันจึงหยุดเดินแล้วใช้มืออีกข้างที่ถือกระเป๋าจับมือบางที่จับแขนเค้าไว้ได้
“หึ..คราวนี้คุณทำไม่สำเร็จหรอก”
“อ๊าย..อีตาบ้า ฉันต้องทำงาน แล้วฉันก็ไม่ไปกับคุณ ปล่อยนะ”
“ผมขออนุญาตเจ้านายคุณแล้ว แล้วหัวหน้าคุณก็อนุญาตแล้วด้วย เพราะฉะนั้นจะเดินมากับผมดีๆหรือจะให้ผมอุ้มคุณไป”
อลิสาไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายของเธอถึงยอมให้ชายหนุ่มพาเธอออกมาก่อนเวลาพักได้ แต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มเดินจูงมือยังที่จอดรถเพราะไม่อยากโดนอุ้มให้เป็นเป้าสายตามากกว่าเดิม
คนขับรถของชายหนุ่มรีบเปิดประตูรถรอเมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมา ไคล์ดันตัวอลิสาเข้าไปในรถก่อนโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากหล่อน ก่อนจะดันร่างสูงใหญ่ของตัวเองตามขึ้นไปนั่งติดกับเธอจนอลิสาแทบจะติดไปกับประตูรถอีกฝั่ง
“นี่คุณ ปล่อยมือฉันได้แล้ว แล้วก็ขยับออกไปห่างๆ ฉันได้ไหม คุณจะพาฉันไปไหน”
อลิสาถามชายหนุ่มเมื่อรถออกตัวไปตามถนนสักพักหนึ่งแล้วยังไม่รู้จุดหมายปลายทาง และการที่เขานั่งเงียบมันทำให้เธอเกิดอาการอึดอัดกับการต้องอยู่ในที่แคบๆ กับเขา อีกทั้งยังถูกร่างอันใหญ่โตของเขาเบียดจนแทบจะกลืนไปกับประตูรถขนาดนี้
“ผมไม่ปล่อย แล้วก็ไม่ขยับ จะให้ผมจับมือหรือว่าจะให้ผมกอด เลือกเอา ผมบอกแล้วว่าจะพาคุณไปทานข้าว แต่ผมก็ไม่รู้ว่าร้านไหน ตามใจคุณละกัน”
“ฉันไม่เลือกสักอย่างได้ยินไหม” อลิสาตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มด้วยความโมโหกับความเอาแต่ใจและออกคำสั่งราวกับเธอเป็นนักโทษแบบนี้
“ดี งั้นผมก็จะกอดคุณ จูบคุณ แล้วถ้าผมห้ามใจไม่อยู่คุณอย่ามาโทษผมก็แล้วกัน”
“กรี๊ดดด...อีตาบ้า อย่านะ ก็ได้ๆๆ ฉันเลือกจับมือ แล้วก็ไปทานข้าวกันที่ร้าน...” เธอบอกชื่อร้านอาหารไทยที่เธอไปกินกับณิตาเป็นประจำ
‘เดี๋ยวนายได้เจอดีแน่ ‘
เมื่อลีมูซีนคันหรูจอดสนิทที่หน้าร้านอาหาร คนขับรถรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้สองหนุ่มสาว แต่เมื่อสองเท้าสัมผัสกับพื้นถนนณิตาก็สะบัดตัววิ่งหนีเอาตัวรอดเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมาทันที ในหัวของเธอตอนนี้คิดอย่างเดียวคือต้องหนีจากผู้ชายคนนี้ให้ได้ ชายหนุ่มเป็นเหมือนซาตานเผด็จการ หื่นกาม ที่คอยคุกคามเธอ สองเท้าเล็กรีบซอยเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะมีแรงวิ่งได้
“กรี๊ดดด...ปล่อยนะ”
“ยังพยศไม่เลิกใช่ไหมณิตา” ชายหนุ่มจัดการแบกร่างเล็กโยนกลับเข้าไปในรถ ณิตาดิ้นไม่หยุดทั้งมือ ทั้งเท้าพยายามทำร้ายชายหนุ่มให้มากที่สุด แต่ก็ไม่เป็นผล
“ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยฉันสิ ปล่อย”
“ครอส ส่งเนคไทของนายมาให้ฉัน” ไรอันท์พันธนาการมือและเท้าทั้งสองข้างด้วยเนคไท
“ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณ คอยดูนะ กรี๊ดดดด” ไรอันท์หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าปิดริมฝีปากที่ส่งเสียงกรีดร้องด่าทอเขาให้เงียบสนิท
“ครอส กลับโรงแรม เข้าประตูด้านหลังนะอย่าให้ใครเห็น” ประธานหนุ่มสั่งมือขวาให้วนรถกลับไปยังโรงแรมตามเดิม แล้วจึงหันกลับมามองหญิงสาวที่ตอนนี้นอนร้องไห้ข้างตัว
ไรอันท์ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเข้าถึงอยากปราบพยศณิตานัก อยากครอบครองหล่อนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ อยากสัมผัสผิวขาวราวกับน้ำนม กลิ่นหอมจากกายสาวที่หอมไม่เหมือนใคร ทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งหล่อนต่อต้านเขายิ่งอยากเอาชนะ ยิ่งไม่สนใจเขาเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขายิ่งอยากให้หล่อนสนใจมากยิ่งขึ้น เขาต้องการหล่อนจนถึงขนาดทำเรื่องบ้าๆ บนรถได้ ทั้งที่ตลอดมาไม่เคยสติหลุดถึงขนาดนี้มาก่อนเขาต้องบ้าเหมือนที่ณิตากล่าวหาไปแล้วแน่ๆ
เมื่อรถลีมูซีนคันหรูวนกลับเข้ามาจอดที่จอดรถวีไอพีของโรงแรมอีกครั้ง ไรอันท์ก็ช้อนตัวณิตาไว้ในอ้อมแขนตรงเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังเพนเฮาส์สุดหรูของตน บอดิการ์ดหน้าห้องทำหน้าที่เปิดประตูให้ประธานหนุ่มทันทีที่เห็นชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวออกจากลิฟต์ ไรอันท์อุ้มร่างของณิตาเข้าไปยังส่วนของห้องนอนแล้ววางร่างบางบนเตียงขนาดคิงไซต์ ก่อนจะกลับออกไปสั่งงานมือขวาให้ลงไปจัดการงานที่เหลือแทนเขา ชายหนุ่มจัดการถอดเสื้อสูทวางไว้บนโซฟาตัวยาวและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต แล้วกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง
